Wiesbaden

Wiesbaden, zondagochtend 05:15u. Piep piep piep piep…grrrrr de wekker gaat. De hotelkamer is gevuld met een doodse stilte; geen geluidje in de hele omgeving te bekennen. De wereld slaapt. Vluchtig wordt het gordijn een klein beetje opzij geschoven om een blik naar buiten te richten. Het is nog donker, pikkedonker. In de lichtstralen van een lantaarn is nog net te zien dat het buiten miezert. Een hele diepe zucht volgt. “Pfff wat doe ik op dit tijdstip naast mijn bed?” schiet als een retorische vraag door het hoofd. En dan komt het besef langzaam naar boven: vandaag is de dag! Op hetzelfde moment elders mensen ontwaken met eenzelfde doel van deze dag: ondersteunen van de drie atleten en in hun mooie gebaar richting papa. “Niet zaniken, niet zeiken. Zo slecht heb je het helemaal niet…met je vroeg uit bed moeten…papa die heeft pas reden tot klagen. En de drie toppers [Mike, Maurits en Tim] later op de dag trouwens ook”. Binnen no time ziet de wereld er opeens heel anders uit.
Zo somber als de eerste seconden van de dag begonnen, zo bijzonder mooi verliep de rest van de dag. Terwijl in Wiesbaden bijna iedereen samenklonterde om te ontbijten, vertrokken vanuit Nederland diverse groepjes richting Duitsland. Mike, Maurits en Tim plaatsen hier binnenkort een inhoudelijk verslag over hoe zij de dag hebben ervaren.
Zoals eerder deze week vermeld: het was een fantastische dag. Vreugde, verdriet, trots, verbazing, hoop, bewondering, etc. Als in een ware achtbaan ging de hele dag continue over van de ene in de andere emotie. Zo’n beetje alle denkbare emoties zijn die dag gepasseerd. En dat allemaal dankzij een mooie mix van verschillende ‘ingrediënten’ waarvan we er, buiten de atleten, drie in het bijzonder willen vermelden.

Allereerst de organisatie van de Ironman. De dag voor de happening zijn we samengekomen met de organisator van het geheel; Pascal Morillon. Na een korte verkenning van enerzijds het parcours en anderzijds de wensen vanuit onze kant, is snel het een en ander mogelijk gemaakt. De ambulance (zie de een na laatste alinea) mocht direct langs het parcours staan. We hadden een geweldige plek langs het loopparcours op de plaats waar de route zichzelf kruiste en de atleten 2x per ronde passeerden. De omroeper heeft diverse keren naar papa verwezen tijdens zijn aanmoedigingen voor de atleten. “Mike/Maurits/Tim rennen nu voor Nico […] Nico heeft ALS […] Nico ziet net als de atleten ook enorm af […] Nico bedankt voor de inspiratie van de atleten […] Mike/Maurits/Tim om de hoek wacht Nico op jullie […] Net als de atleten is Nico ook een winnaar” et cetera. Fantastisch zoals tijdens zo’n groot evenement toch nog frequent aandacht werd geschonken aan papa. Mike, Maurits en Tim maakten ook elk rondje een klein uitstapje om papa een boks, handje, zoen etc te geven. Mooie en ontroerende momenten om te zien. Tot slot is voor papa een uitzondering gemaakt bij de finish. In de laatste ronde werd hij verplaatst naar de zone achter de finish. Bijna bovenop de finish mocht hij, buiten mensen van de organisatie, medisch hulpverleners voor de atleten en de beveiliging als enige staan om de atleten te ontvangen. De hartverwarmende taferelen die op de finish plaatsvonden zullen we nooit meer vergeten. Pascal, merci!

Met 30 man sterk waren we aanwezig. Ton, Sietske, Denise, Jeroen, Fieke, Bart, Jeanne I, Willemien, Kees, Jeanne II, Frederike, Corrie, Wennie, René, Ilse, Dave, Ukkie, Cees, Rita, Carine, Quinn, Dex, Franca, Ted en Marianne. Allemaal uitgedost in oranje was het een mooie en herkenbare club van fanatieke fans. Schreeuwend, klappend, juichend en al gebaren makend werden de atleten vooruitgeholpen met een dosis hartverwarmende morele energie. Echt super tof dat jullie ‘eventjes’ op en neer kwamen om de jongens te ondersteunen. We zijn niet alleen trots en dankbaar op de drie toppers maar zeer ook op jullie. Zowel letterlijk als figuurlijk hebben jullie de dag kleur gegeven. Nogmaals een hele hartelijke dank voor alles wat jullie gedaan hebben!

En als laatste, onder het adagium lest best, willen de Stichting Ambulance Wens Nederland bedanken. Hoewel woorden hiervoor eigenlijk tekort schieten. Wat een bijzondere en geweldige organisatie is dat zeg! Je hoort er in het dagelijks leven wel eens iets over maar staat er eigenlijk nooit bij stil. Totdat je er zelf me te maken krijgt (excuus voor het cliché maar het is echt zo). Thuis opgehaald met de ambulance is hij op dezelfde dag van en naar Wiesbaden vervoerd. Zonder ambulance heeft papa deze dag niet mee kunnen maken; de Stichting heeft het uiteindelijk mogelijk gemaakt dat papa er bij kon zijn.
In het bijzonder willen we de twee mensen bedanken die papa deze dag fantastisch hebben ondersteund: Thijs en Gerdi. Gerdi voor de borging van de medische verzorging van papa en Thijs voor de logistieke en facilitaire aspecten. Met een bewonderenswaardige en hartverwarmende charitatieve drive hebben ze papa van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat verzorgd en begeleid. Op uitnodiging hebben ze bij papa en mama thuis meegegeten om vervolgens door te reizen naar boven de rivieren. Bestond de wereld maar uit louter mensen als jullie, dat zou het leven op aarde voor een stuk aangenamer maken. Diep respect voor de wijze waarop jullie je vrije tijd belangeloos invullen met het geven van kleur aan de grauwe periode van het leven waarin terminale patiënten zich begeven!

Kortom, wat hebben we genoten dankzij bovenstaande mix van bereidwilligheid, ondersteuning, begeleiding en verzorging. Papa was, en is, nog steeds erg vermoeid van deze dag maar dankzij jullie was elke seconde het meer dan 100% waard. Het was heroïsch, het was fantastisch het was onvergetelijk!

Our heroes!

Our heroes!