Ver weg maar toch dicht bij

Het zit er op. De drukke, gezellige week met het gezin in Zeeland eiste veel van papa’s conditie. Ergens keken we dus ook uit naar de opname in het ziekenhuis in Maastricht. En die is nu voorbij; papa is weer thuis. Het was in alle opzichten een bijzondere tijd.

Allereerst hoefde mama niet in het Ronald McDonald Huis te verblijven. Doordat ze de hele verzorging van papa op zich heeft genomen, moest ze zo veel en zo dicht mogelijk in de buurt van papa blijven. Dus hebben ze de hele periode samen een ziekenhuiskamer gedeeld. Een bed erbij gezet voor mama en hun eigen plekje om samen te zijn was af. De meest zuivere vorm van het gestalte geven aan “samen lief en leed delen” . Het was dan ook een lekkere opsteker voor de ingrijpende tijd die ze tegemoet gingen.

Deze week is bij papa onder andere een beademingsapparaat aangemeten. Vooral tijdens zijn slaap is het koolzuurgehalte in het lichaam (veel) te hoog met ongewenste risico’s van dien. Met het beademingsapparaat worden de hoge waarden tegengegaan. Het heeft wat voeten in aarde gehad voordat papa met zo’n apparaat op kon slapen. Maar comfortabel zal het waarschijnlijk nooit worden.

Ook de voedingssonde was nog steeds een bittere noodzaak. Eten en drinken gaat immers zo makkelijk niet meer. Ook in het ziekenhuis waren de koolzuurwaarden veel te hoog om papa te kunnen opereren. Het probleem zat hem in het zichzelf versterkend cyclisch proces: hij heeft de sonde nodig om aan te sterken maar is eigenlijk te ‘zwak’ om te opereren. Zonder de operatie geen sonde en dat betekend weer dat papa verder zou afzwakken, etc etc.
Na lang wikken en wegen is besloten om papa alsnog te opereren en de sonde in te brengen. Gelukkig kunnen we constateren dat de operatie goed is gelukt en papa al weer wat sterker oogt.
Een ander bijzonder (en) mooi moment was het bezoek van papa’s zus ‘Kaatje’ (tante Toos) op zaterdag. Beide zichtbaar geroerd met elkaars hereniging. Kaatje en Kootje, door dik en dun, altijd samen, ver weg en dichtbij…fascinerend om te zien.

Aanvankelijk was het onbekend hoe lang papa in het ziekenhuis zou liggen. Zo als we uitkeken naar de opname in Maastricht zo keken we op een gegeven moment ook wel weer uit naar de terugkomst naar huis. Na te zijn geïnstrueerd over beademingsapparaat en het voedingsapparaat kregen we zaterdag het goede nieuws te horen. Zondag mochten ze naar huis. En het moet gezegd worden: het personeel en de begeleiding in Maastricht waren fantastisch.
Nu zijn ze beiden dus weer lekker thuis. Inclusief een voedings- en een beademingsapparaat. En het heeft papa goed gedaan. Hij heeft weer wat kleur, oogt ‘frisser’ en lacht weer vaker. Voorlopig slapen ze nog beiden beneden totdat, waarschijnlijk de komende week, de traplift is geïnstalleerd. Want de trap is inmiddels een te grote horde geworden voor papa. Situatie nummer zoveel waarop we moeten gaan anticiperen.

We zijn veel samen geweest. Ver weg bleek dicht bij. Van ‘eventjes’ op en neer naar Maastricht tot het boeken van een hotel om langer bij papa te kunnen zijn.  Bijzondere situaties werden normaal en normale situaties werden bijzonder. Al met al was het een bewogen maar mooie week.

Inmiddels is er ook weer een update m.b.t. de actie die Mike, Maurits en Tim voeren. Ga hiervoor naar Ironman voor Papa.